Nissan interstar 2.5 dCi - międzynarodowa gwiazda do zadań specjalnych

Krzysztof Golec | 2008-05-11 12:03

---

Interstar należy do największych aut dostawczych w stajni Nissana, został opracowany wspólnymi siłami przez koncern Opla, Nissana i Renault. Jako międzynarodowa gwiazda spełnia wymagania właścicieli firm logistycznych dbających o niezawodność i niskie koszty eksploatacji. Wersję 3,5-tony z podwyższonym dachem testowaliśmy warunkach zimowych, jak i wiosennego przesilenia.

Globalizacja aut dostawczych przebiera znamiona epidemii

O co w tym wszystkim chodzi. Jak nie wiadomo o co, to pewnie o pieniądze, duże pieniądze. Ale trend produkcji tego samego modelu, ale z logo firmy partnerskiej, to przecież nic nowego. Tak robi suzki SX4 i fiat sedici, fiat scudo, citroen jumpy i peugeot expert czy wreszcie opel movano, renault master i nissan interstar. Czy to epidemia? Nie, znacznie taniej wspólnie opracować produkt globalny i dodać jedynie kosmetyczne różnice wyposażenia. To się opłaca, co udowadnia charyzmatyczny Carlos Ghosn, prezes Nissana-Renault.

Silnik 2.5 dCi 120 KM - nie rzuca na kolana

Testowany interstar wyposażono w silnik 2.5 dCi common rail 120 KM dostarczany przez Renault. Koncern Renault-Nissan oferuje także modele z tym samym silnikiem, ale z innym oprogramowaniem ECU. Najsłabszy turla się poganiany mocą 100 KM, a najmocniejszy 150 KM, iskrzy jak niesymetrycznie obciążona sieć trójfazowa.

Jedzie. Tyle można by powiedzieć o osiągach testowanej wersji z podwyższoną zabudową. Załadowany rozpędza się opornie, jak skuter udający super bika. Ale w końcu 3,5-tonowym dostawczakiem nie wypada nawet ścigać się ze skuterami. Aczkolwiek, jak już pokona prawa fizyki jest bardzo oszczędny, zaledwie 9 litrów na trasie i 13,5 litra litrów ON w mieście.

Testowany silnik pochodzący od Renault współpracował z sześciobiegową skrzynią też pochodzącą z Francji (w wersji 100 KM tylko 5-biegowa). Co to oznacza, zwykle kłopoty. Ale tym razem obyło się bez przysłowiowych zgrzytów, jedynie wsteczny wymagał dokładnego wysprzęglania. To i tak bajka w porównaniu z postradzieckim Krazem, gdzie zmiana biegów wymagała atletycznego przygotowania i podwójnego wysprzęglania.

Bezpieczeństwo i hamulce

Interstar nie był jeszcze badany przez inżynierów Euro NCAP, ale proste zawieszenie ze sztywną belką i resorem piórowym trzyma się jak Mariusz Pudzianowski w spacerze farmera. Nissan nie lubi pustych przebiegów, lekka paka i kratery na polskich drogach nie zmienią praw fizyki. Nadwozie lubi podskakiwać jak "Dominator" w "Tańcu z gwiazdami". Jest jednak na to rada, załadować interstara po dach. A jest co ładować.

Hamulce tarczowe radzą sobie bez problemu z liderem klasy średniej, dlatego należy starannie zamocować wszystko co przewozimy na pace. Służą do tego kotwice i mocowania w podłodze, niestety robione tylko na zamówienie (lub za dopłatą).

Odliczysz VAT, ale dostaniesz tylko rok gwarancji

Nissan daje tylko rok gwarancji (również na lakier i perforację), to bardzo nieładnie w stosunku do klienta przekonanego o 36 miesięcznej opiece serwisowej. Wersja testowa kosztowała 98.660 tys. zł, ale można odliczyć VAT i jeszcze skorzystać z dodatkowej promocji. Dodajmy, że identyczny opel master kosztuje 111 500 zł.

Wyposażenie: spartańskie

W środku testowanej wersji z podwyższonym dachem znajdziemy dużo plastików oraz: elektryczne szyby, elektryczne lusterka, regulowaną kolumnę kierownicy, instalację radiową i nawiew bez klimatyzacji (dodatkowy pakiet Komfort 2 kosztuje 6.900 zł). Do tego ABS i dwie poduszki powietrzne.

Zabudowa nadwozia: bez wodotrysków

Abordaż do wnętrza interstara umożliwiają suwane drzwi boczne lub dwuskrzydłowe z tyłu. Na pace możemy przewieźć spory ładunek o masie 1563 kg. A wersja testowa z podwyższonym dachem gwarantuje przewiezieni salonu samego Blake Carringtona (ponad 13 m3), brakuje jednak miękkiej wykładziny na bocznym poszyciu z tłoczonych blach i maty antypoślizgowej na podłodze.

W rezonansowej kabinie niestety słychać wszelkie tarcia nadwozia, niepokoi także skrzypienie oparcia fotela szorującego o metalową ścianę grodziową. Owszem, sporo schowków i dobra widoczność do przodu niweluje karcące razy gwiazdy nissana. Ale cofanie, zwłaszcza przez początkującego kierowcę, jest praktycznie niemożliwe bez asekuracji. A wystarczyłaby kamera cofania lub czujniki Dopplera (tylko za dopłatą).

Podsumowanie: ładna i funkcjonalna konstrukcja, do tego nieskomplikowana technologia ułatwiająca naprawę nawet w... warsztacie kowalstwa artystycznego. Niestety obarczona kilkoma wadami wieku dziecięcego. Słabiutki, choć bardzo oszczędny silnik i gigantyczne nadwozie do przewożenia ponadgabarytowych ładunków przywracają dobry humor. Innymi słowy, niezawodny pomocnik w każdym biznesie o nikłej awaryjności. Co do ceny - warto negocjować warunki sprzedaży.

Zalety: gigantyczna przestrzeń ładunkowa, dobry pomysł na otwieranie i ryglowanie tylnych drzwi, oszczędny silnik, bezproblemowe uruchamianie w niskich temperaturach, Euro 4, wersja silnika na biodiesel, bardzo dobra widocznośc w asymetrycznych lusterkach

Wady: spartańska skrzynia ładunkowa bez kotw do mocowania ładunku w bocznym poszyciu, tylko roczna gwarancja, brak klimatyzacji w podstawowym wyposażeniu, niewygodne wejście do kabiny

---

---